چه زیباست: "ناخواسته فرو رفتن"...

کم کم(و نه ناگهان) احساس بی وزنی میکنی. حس "بلعیده شدن" مستت میکنه. یه دلهره ی عجیبی از وسط قلبت باهات حرف میزنه: "همه چی داره تموم میشه". اولش تقلا میکنی، دست و پا میزنی ولی بعدش میفهمی راه فراری نداری. انگاری تو انتخاب شدی تا باتلاقو سیر کنی. دست خودت نیست، تمام آرزوها و خاطراتت جلوی چشمات رژه میرن. یه احساس گنگ داری. باز دست و پا میزنی. نفس کشیدن برات سخت شده. باتلاق به سینه هات فشار میاره. باتلاق از ضربان خوشش نمیاد و تو اینو میدونی. یه قوم عجیب غریب بهت نزدیک میشن. دارن دورت طواف میکنن. داد میزنی، از بقیه کمک میخوای. ولی انگار آدمایی که از کنار باتلاق رد میشن گوشاشون نمیشنوه. باز داد میزنی، باتلاقیا نگات میکنن ولی حرفاتو نمیفهمن. بعضیاشون با اون چشمای عجیب غریبشون زل زدن به چشمات. تو ترجیح میدی چشماتو ببندی و اون همه چشم حریصو نبینی. زمین داره قورتت میده. باز داد میزنی:"کمک!"

باتلاقیا اونجا رو ترک می کنن با اومدن یه صدا.

صدای قدهامو میشنوی...

بهت نزدیک میشم. یه تبسم تلخی روی لبام می بینی. داد میزنی:"دستمو بگیر".

من فقط نگات می کنم. با یه لحن آرومی بهت میگم:"دست و پا نزن! از لحظات باقیمانده لذت ببر...باتلاقیا دست غیرباتلاقیا رو نمیگیرن، چون اگه این کارو کنن خودشونم قربانی میشن. باتلاق با کسی شوخی نداره."

تو نمیفهمی که چی میگم...هر چی از دهنت درمیاد بهم میگی. دوس داری با فحش خودتو خالی کنی. و من همچنان با تبسمی تلخ، نگات میکنم.

باز دست و پا میزنی. باز کمک میخوای. نمیخوای نفس کشیدنو فراموش کنی ولی "فراموش کردن" یه قانونه و تو این رو هم نمیفهمی. باتلاق همه ی وجودتو دربرگرفته غیر از لبت.

لب روی لبهات میذارمو ،جون دوباره میگیرم.

"ما باتلاقیا از لب تغذیه میکینم".

اینجا بود که تو هم باتلاقی شدی...

مثل من!

---